Chmury się układają jakby rzędami głazów:
jeden nad drugim,
w lekkie sklepienie albo siwą arkę.
A my tak niewiele potrafimy unieść,
ledwie koronę z pozłacanego papieru;
wystarczy jeden cień,
a już wołamy na pomoc i drżymy.
Philippe Jaccotte, Ten, który nie wie
