czym jest ból zrozumiałam cztery lata temu gdy złamałam nogę.
spiralne złamanie trzech kości podudzia prawego.
ból był mega bólem.
bólem, którego nie sposób sobie wyobrazić,
bólem, którego nie sposób opisać.
w skali 1-10, ból oceniam na 11.
poprosiłam sanitariuszkę pogotowia,
aby zawiozła mnie w takie miejsce, gdzie dobrze złożą mi nogę.
dowiozła na izbę przyjęć do małego szpitala.
w pustej szarej piwnicy przyjął mnie młody lekarz.
zaczął od wypełniania papierów, dowód osobisty, karta chipowa, rentgen.
byłam na granicy omdlenia, ale trzymałam się.
nie wydawałam niepotrzebnych dźwięków.
od momentu przyjazdu na noszach, prosiłam o coś przeciwbólowego.
dostałam jedną małą tabletką, która nie przyniosła ulgi.
lekarz skrupulatnie wypełniał druki.
był tak młody, że cały czas zastanawiałam się co ja tutaj robię,
z tym młodym lekarzem w szarej piwnicy, w starym wielkim budynku.
czy to jedyny lekarz w tym szpitalu,
czy on będzie mnie operował, tu i teraz.
zapytany czy potrafi zoperować moją nogę, odparł, że on nie,
ale są tutaj tacy, którzy to potrafią. to było pocieszające.
po zrobieniu zdjęć odstawił mnie na oddział.
nie mogłam wykonać żadnego ruchu,
każdy nawet najmniejszy powodował jeszcze większy ból.
nikogo nie interesowało, że cierpię.
popisową rolę zagrała pielęgniarka, która zapytała mnie czy mam ze sobą piżamę.
czy powinnam nosić ją przy sobie jak kosmetyczkę w torebce?
na moje nie, rzuciła na łóżko, na którym leżałam złożoną w kostkę szpitalną koszulę i odeszła.
w tym momencie nie wytrzymałam. rozpłakałam się.
zaczęłam domagać się pomocy. zaczęłam domagać się swoich praw.
jakiś lekarz, który miał wtedy dyżur, przyszedł do mnie,
małymi nożyczkami rozciął wzdłuż dżinsy, które miałam na sobie.
pomógł założyć koszulę.
później zabrał mnie do pokoju zabiegowego.
podał środek uśmierzający ból i zaczął nastawiać nogę.
gdy wydałam z siebie krzykoryk,
odurzono mnie środkami przeciwbólowymi zupełnie.
przez dwa dni plątał mi się od tego język.
na trzeci dzień od wypadku zoperowano moją nogę.
