powrót

Urszuli Kozioł dedykuję

pora powrócić do nie wiem
na pytanie tyle razy zadane
kim jestem
milczę
co mogę powiedzieć jeszcze
skoro już tyle o sobie powiedziałam
o podróżach zamierzonych niezmierzonych
w nieokreślonych kierunkach
dotąd nie dotarłam do odpowiedzi
nie spotkałam tego
kto wie kim jestem
ani tego kto wie kim on jest

pora powrócić do nie wiem
być jak kamień
który pytany o to kim jest
nie odpowie że jest kamieniem
choć w głębi swego kamiennego serca czuje
że jest bytem trwale skamieniałym
pogodzony ze stanem bezruchu
ciągnie wieczność w mroczną pustkę

być człowiekiem jak kamień
rzucony znikąd na ziemię
trwać w zaufaniu do rzeczywistości
po latach wszystkiego
w pył szary się rozsypać
innym ludzkim kamieniom na oparcie
pośród tej ziemi dla tej ziemi
niczym więcej dotąd aż dalej nie
wiem