szybko

Lato minęło tak szybko, że już prawie nie pamiętam
domu na wzgórzu. A przecież przespałam tam
wiele nocy. Błyskawice rozświetlały ogromną magnolię.
Błyskawica wybiera zawsze najkrótszą drogę między chmurą a
ziemią. Właściciela domu nigdy nie było widać, nawet liść
nie drgnął na wietrze. Grał „Sceny dziecięce” na tak cennym
instrumencie, że można było zwątpić we wszystko. Zostałam
ze szklanym kluczem w dłoni. Ciemny podmuch dymu
w twarz. Poczuliśmy się zagubieni. Daleko w dole
błyszczy woda, dopływ potężnej Missouri.

Tua Forsström, Lato minęło tak szybko
w tłumaczeniu Marii Myhrberg


lato minęło tak szybko, że już prawie nie pamiętam czy nosiłam
zwiewną sukienkę w kolorze bitej śmietany. a przecież widzę ją jak wisi w szafie.
przez wiele dni padał biały deszcz, i błyskawice rozświetlały moją twarz.
schowaliśmy się pod starym mostem, można było zobaczyć jedynie rowery oparte na cienkich nóżkach.
wcześniej nie bałam się burzy tak bardzo.