kamienica

Uczę się mówić w milczeniu.
Skalisty brzeg już od dwudziestu tysięcy lat
powtarza jedno zdanie: Jestem.
Jedno zdanie, a w nim jedno słowo.

Lodowiec wypolerował granit.
Morze zmęczyło się pocałunkami, ale trwa.
Wszystko porósł różnobarwny mech
i pokolenia anemicznych drzewek.

Ot, pozorne rzeczy. Skalisty brzeg istnieje.
Fale uderzają o kamień
zardzewiałymi puszkami. Cała miłość
wylała się z przeżartego korozją naczynia.

Pentti Holappa, Uczę się mówić w milczeniu
tłumaczył Łukasz Sommer



ot pozorne rzeczy istnieje kamienica
i nie istnieje
cała miłość wylała się z przeżartego czasem budynku.

poranny oddech wiatru wdarł się wgłąb ziemi
gruz wypełnił krwią brzegi i powtarza jedno zdanie
zginęli, jedno zdanie a w nim trzy osoby.

zmęczeni pocałunkami uczą się mówić w milczeniu.