Polizany

dziewięć ptaków (wznoszących się

poprzez złotą chwilę) wzbija:
jących się

w
zimowy
z-

mierzch
(wszystkie razem jak
mnożąca się
jedno

-ść) dziewięć
dusz
każda z własną tajem-

nicą (wznosząco
pochwyconych na spadaniu) milcz!

eniem przeżywających umieranie blasku

e. e. cummings
tłumaczył Stanisław Barańczak


wzbijające się w niebo ptaki, dziewięć, jedenaście par skrzydeł.
w zimowym zmierzchu czytanie-wertowanie Polizanego przez Boga Marka Dyjaka, który śpiewa z głębi serca i jeszcze głębiej, jak człowiek który wie i rozumie, bo przeżył dużo, a facet, żył prawie jak bezdomny, ekskluzywny alkoholik uprawiający muzykę. mieszkał w ciemnych dzielnicach, w przeróżnych miejscach, w których działy się przeróżne rzeczy.
dusza z własną tajemnicą, wznosi się w blasku dźwięków i fleszy, żeby dotrzeć do raju.